Tveir áratugir voru liðnir frá sköpun beggja tegundanna.
Stríðið var byrjað.
Viktor jók við her sinn
svo blóðsuguhersveit hans gæti varist fyrsta ættbálki varúlfanna,
grimmri og smitberandi tegund sem gat aldrei orðið mannleg á ný.
Þar til hann fæddist.
Lucian.
Þrátt fyrir að hjarta hans byði honum að vega barnið
gerði Viktor það ekki.
Árin liðu og drengurinn stækkaði.
Styrkur hans og einbeitni var meiri en áður hafði þekkst.
Hvað segirðu, Sonja?
Eigum við að búa til fleiri? - Líka honum?
Já, einmitt.
Lucian verður ávallt sá fyrsti af tegundinni,
fyrsti Lycaninn.
Viktor notaði smitberandi blóð hans sér í hag.
Hann notfærði sér þorsta drengsins
þar sem hann neyddist til að nærast á mönnum...
þrælum Viktors.
Inn með ykkur!
Hann skapaði nýja og ódauðlega tegund...
Lycana. Þeir voru varúlfar og mennskir í senn.
Þessa nýju tegund mátti undiroka og þrælka
og láta þá gæta herra sinna í dagsljósinu.
Eða það hélt Viktor fyrir svo löngu.
Ókyrrð ríkir meðal aðalsmannanna, herra.
Smitsótt Williams hefur ekki verið haldið í skefjum.
Varúlfar hafa drepið þræla þeirra. - Menn óánægðir.
Tanis, taktu eftir hvað það tekur mig sárt.
En þegar þeir missa þræla missum við silfur. - Þetta nægir!
Hef ég ekki tífaldað eignir okkar síðan Marcus og Amelia sofnuðu?
Við sjáum um úlfana eins og við höfum alltaf gert.
Skjóta!
Látið hliðið síga!
Hefurðu ekkert betra að gera en að leika þér með stríðsvopn?
Reyndu að vera til gagns.
Auðsýndu þakklæti, Sonja, þeim sem bjargaði lífi þínu.
Það þurfti ekki að bjarga mér.
Segðu mér, Lucian, íþyngir þér að drepa þitt eigið kyn?
Alls ekki. Þetta eru skynlausar skepnur, herra.
Ekki meðbræður mínir. - Virkilega?
IFaðir.
Þú ert kynstofni þínum til sóma.
Kanntu að viðhalda því? Horfðu niður.
Fjarlægið þetta. - Já, herra.
Þín var sárt saknað í þinginu.
Ég þarf að verja tíma mínum til annars.
Ég skil. Þú hefur vonandi notið reiðtúrsins í tunglsljósinu.
Ég var á eftirlitsferð. - Þú óhlýðnaðist.
Ég sagði þér að halda þig inni.
Þú tekur meiri áhættu en faðir getur liðið.
Þú skalt láta dauðaliðana um úlfana.
Því er áhætta mín meiri en þeirra?
Þeir eru ekki dætur mínar.
Og þeir sitja ekki á þinginu. Það gerir þú.
Þú munt taka sæti meðal öldunganna, það er arfleifð þín.
Þú ert mikils metin á þinginu, Sonja,
en það er fallvalt og þeir þreytast á leikjum þínum og fjarveru.
Hætturnar í skóginum eru ekki meiri en í þingsalnum.
Þú munt læra að pólitískur dans er lævís og vægðarlaus.
Og umfram allt verðurðu trú fjölskyldunni þinni.
Trú mér.
Því ríki ekki trúnaður á milli okkar
erum við engu betri en skepnurnar við dyr okkar.
Notaðu bakið!
Taktu þetta upp!
Áfram, skíthælar!
Lycan!
Ekkert slór, rakki! Vinna!
Þetta er nóg.
Dirfistu að lyfta hendi gegn mér?
Ég sagði að nú væri nóg komið. - Segir rakki húsbóndans það?
Þú verður ekki alltaf eftirlætið hans.
Og þegar þú fellur verð ég viðstaddur.
Við skulum vona það.
Á hvað eruð þið að glápa? Farið aftur að vinna!
Aftur að vinna!
Málið sem liggur fyrir þinginu er einfalt. Það er ráðist á okkur.
Sex sinnum á þremur vikum hefur kyn Williams komist að múrunum.
Hvers konar voði myndi fylgja ef einn þeirra kæmist inn?
Ótti þinn er ástæðulaus, Coloman.
Erum við ekki vel varðir af ódauðlegum her?
Sérlega vel, herra. En það eru aðalsmennirnir ekki
og eins og ég hef bent á eru þeir okkar lifibrauð.
Getum við ekki verndað mennina okkar virðumst við máttvana.
Og hvernig viljið þið sýna styrk?
Verðir geta staðið vaktina á daginn eins og dauðaliðarnir um nætur.
Lycanar á vakt utan múranna? Ertu genginn af göflunum?
Skepnur ólu þá
og sá auvirðilegi uppruni gleymist þeim ekki.
Ég tel ótta þinn við þessa hugmynd ástæðulausan.
Við getum skapað stétt Lycana með sérréttindi,
stærri matarskammta, betri aðbúnað
og falið stjórnina einhverjum sem er treystandi.
Kannski eftirlætinu þínu, Lucian, sem bjargaði lífi dóttur þinnar.
Ég held reyndar að við ættum að heyra álit hennar.
Hún virðist hafa þurft að sinna öðru.
Finndu hana.
Ég skal taka tillögu þína
til alvarlegrar athugunar. - Takk, herra.
Þegar aðalsmennirnir koma á morgun væri gott
að geta fullvissað þá um að við berum hag þeirra fyrir brjósti.
Áfram!
Áfram með ykkur!
Lafði mín?
Er það satt sem þú sagðir föður mínum
að þú fyndir ekki fyrir neinu þegar þú dræpir þá?
Þeir eru bara skepnur.
Þeir hafa ekki hugsanir eða tilfinningar.
Því skyldi ég hafa samúð með þeim?
Sonja, ef ég færi héðan myndirðu koma með mér?
Fara héðan?
Segðu þetta ekki. Ekki hugsa það.
Þú yrðir hundeltur og merktur eins og hinir.
Ekki ef ég gæti fjarlægt þetta. Sjáðu.
Ég bjó þetta til. Það verður mitt frelsi.
Lofaðu mér að nota þetta ekki.
Er þetta svar þitt? Þú kemur ekki.
Viltu að ég verði kyrr fyrir þig? Lifi svona eins og skepna?
Blóðsugur og Lycanar eru börn Corvinusar.
Samt er mín fjölskylda þrælar.
Ég nota þennan lykil
og ég fer héðan.
En ég get aldrei framar verið án þín.
Hefurðu frétt af dóttur minni? - Hún er afar þrjósk.
Hún neitar að hitta mig, hún kemur ekki til dyra.
Af hverju er unga fólkið svona blint?
Hún hættir sæti sínu á þinginu og fyrir hvað?
Ég skil það ekki.
Við verðum að undirbúa okkur.
Mennskir aðalsmenn eru á leiðinni.
Það er beitt. Enginn úlfur stenst það.
Hafðu hestana tilbúna.
Láttu einhvern annan fara.
Af hverju? - Þegar ég fór frá þér í gær...
Láttu bara einhvern annan fara.
Ef þú hefur ekki tekið eftir því, járnsmiður,
er ég fullfær um að sjá um mig sjálf.
Og auk þess...
geturðu gætt mín af múrnum.
Sonja, faðir þinn fyrirskipar að þú verðir eftir.
Ég ætla mér að fylgja gestum mínum inn um hliðið.
Hliðvörður. - Þetta er ekki beiðni.
Hér ræður faðir þinn ríkjum.
Hann minnir mig stöðugt á það.
Gættu þín, járnsmiður, að augun komi ekki upp um þig.
Rólegur.
Lokaðu glugganum, barn.
Fylkið ykkur!
Nei.
Komdu mönnum þínum burt!
Niður með þig. Það er of stutt í ólinni þinni.
Farðu frá! - Þeir eru of margir.
Það verður blóðbað!
Stöðvið hann!
Dimitri!
Lucian!
Nei, Lucian!
Nei! Hættu!
Hann gerði það til að bjarga mér.
Er ég ekki húsbóndi hér?
Þú veist að þú mátt ekki fjarlægja hlekkina. - Já.
Samt brýturðu mín lög eftir að ég gaf þér líf.
Þægindalífi þínu er lokið, þræll.
Láttu hann vera. Ég sagði þér...
Þegi þú!
Nú ögraðirðu mér í síðasta sinn.
Komið henni burt!
Brennið líkin.
Brennið þau öll!
Fyrir að fjarlægja hálshringinn, 30 svipuhögg.
Þú hefur stungið mig með svikum þínum.
Þú varst mér sem sonur.
Ég gaf þér líf þitt. - Þú gafst mér hlekki.
Eftir öll þessi ár mætti ætla að þú vissir
að þú gætir ekki haft annað án hins.
Gerðu það.
Ég sagði að ég yrði viðstaddur þegar þú féllir.
Hvað? - Stöðvaðu þetta. Hann er sonur verndara...
Þeir eru ekki annað en skepnur sjálfir.
Þetta gæti æst hina upp. - Látum þá æsa sig. Óttastu þá?
Ástandið versnar ef við refsum þeim ekki.
Skilurðu það nú? Myndirðu treysta þeim utan múranna?
Við getum ekki einu sinni treyst þeim innan þeirra.
Ég hef talið 21 högg.
Haltu áfram.
Djöfulsins fýla.
Komdu ekki nálægt honum eða þér verður líka refsað.
Það er rétt. - Já.
Umhyggja þín fyrir Lucian snart mig.
Hann er þræll.
Hann bjargaði lífi mínu.
Sagðir þú ekki að ég ætti að auðsýna þakklæti?
Hvað með sjálfan þig?
Ertu ekki þakklátur þeim sem bjargar lífi dóttur þinnar?
Ég er fullur þakklætis.
Það sýnir göfuglyndi mitt að hann skuli lifa.
Við aðrar kringumstæður hefði ég höggvið hann niður
og fóðrað hans eigið kyn á honum.
En hann er búinn að taka út refsingu.
Verður honum gefið frelsi? - Frelsi?
Dómgreind þín er skert. Við höldum ekki reglur með tilfinningasemi.
Lucian mátti ekki fjarlægja hálshringinn en hann gerði það.
Hver sem ástæðan var.
Hann fær að dúsa í prísund.
Öðrum til viðvörunar.
Janosh og hinir aðalsmennirnir koma senn.
Nærveru þinnar er óskað.
Ég sá hvað þú gerðir.
Þú sýnir mikið hugrekki af manni að vera.
Hefurðu hitt þá fyrr?
Bara í sögum.
Varstu ekki hræddur við þá? - Jú.
En ég vildi halda lífi.
Óttastu mig?
Já. - Þú þarft þess ekki.
Ég bít ekki.
Mikið.
Ertu líkur þeim? - Nei.
Ég er Lycan en ólíkur þeim.
Þeir sem þú barðist við voru skepnur, afsprengi Williams.
Hreinræktaðir ef svo má segja. Ekki vottur af mannlegu eðli.
Grimmar, skynlausar skepnur.
Eins og sagt hefur verið. - En ég sá þig.
Þeir hlýddu þér.
Já.
Það gerðu þeir.
Þú átt ekki að vera hér. - Ég varð að koma.
Elskan mín, bakið á þér. - Þetta er allt í lagi.
Það er mín sök. Hefði ég ekki farið út...
Þá værirðu ekki sú sem þú ert.
Þetta er ekki þín sök.
Ég get ekki verið hér. Ég verð að fara burt.
Nú mun faðir minn fylgjast enn betur með þér.
Hvað með dauðaliðana? Treystirðu engum þeirra?
Þeir eru hollari föður mínum en mér. - Tanis.
Tanis er ekki treystandi. - Hann veit um okkur.
Hvernig? - Ég hef ekki hugmynd um það
en hafi hann ekki sagt til okkar vill hann eitthvað.
Reyndu að komast að því.
Komið með þá inn.
Janosh.
Áttu ekki stærstu silfurnámu hér um slóðir?
Hún var yfirtekin, herra.
Verkamennirnir eru smitaðir og orðnir að skepnum.
Það var leitt. Og afar kostnaðarsamt.
Helmingur námuréttindanna ætti að duga fyrir aðstoð okkar.
Aðstoð ykkar?
Við sáum eldana á leiðinni hingað
og fréttum lát Covasha baróns og fjölskyldu hans.
Úlfarnir eru líka við þínar dyr.
Því skyldi ég greiða gjald
þegar þú getur ekki varið þitt eigið hús?
Þú hefur eiginlega blóðmjólkað mig nú þegar.
Við höfum öll heyrt sögurnar.
Lítið í augun á honum. Þær eru sannar!
Það hvílir bölvun á þessum stað!
Þeir eru ekki mennskir frekar en djöflarnir sem flæða yfir lönd okkar.
Séum við djöflar máttu treysta því
að betra sé að fást við djöfla sem maður þekkir.
Slepptu mér. - Að sjálfsögðu.
Vilja fleiri láta í sér heyra?
Færið þessum skítugu rökkum mat. - Hérna.
Eins og hundar.
Við erum ekki skepnur.
Viljið þið þetta? Skemmta þeim, vera leikföngin þeirra?
Gæludýrin þeirra?
Beygja ykkur undan svipunni
og berjast svo innbyrðis!
Viljið þið það?
Alla ævi hef ég hlýtt reglum þeirra.
Ég hef verndað þá, öfundað þá.
Og til hvers?
Til að farið sé með mig eins og skepnu.
Við erum ekki skepnur.
Við eigum valkost!
Við getum valið að vera meira en þetta!
Við getum verið þrælar!
Eða við getum verið Lycanar!
Það morgnar, barnið mitt.
Látum þessa ömurlegu nótt gleymda. - Með ánægju.
Erfiðar ákvarðanir liggja fyrir. Ég þarf aðstoð þína við eina þeirra.
Sjálfsagt, faðir.
Þegar Lucian er farinn
verðum við að setja annan Lycana í stöðu hans.
Farinn?
Coloman telur að hann espi hina upp.
Við verðum að fjarlægja hann.
Það verður erfitt.
Hann hefur verið svo lengi hjá okkur.
Kannski Gyorg...
eða Thrasos.
Það mætti...
treysta þeim.
Ljómandi góðar tillögur.
Þeir koma sterklega til greina.
Þú, barnið mitt... ert hjarta míns dýrasta djásn.
Hvað hefurðu sagt föður mínum?
Hvað sagðirðu honum?
Ekkert. - Af hverju?
Af hverju hvað? - Af hverju sagðirðu honum ekkert?
Myndi faðir þinn taka þeim manni fagnandi
sem flytti honum þær fréttir að dóttir hans hefði samneyti...
við Lycana?
Hann er ekki þekktur fyrir þakklæti.
Og ég er ekki í aðstöðu til að hafa hag af þessu núna.
Hvers konar hag?
Þingsætin eru 12.
Og það er ekki mikið um dauðsföll meðal okkar.
Nei, því miður.
Hvað ef ég gæfi upp sæti mitt og eftirléti þér það?
Því skyldirðu gera það? - Geturðu þagað yfir leyndarmáli?
Ég þarf að fá nokkuð í staðinn.
Hvað vilja þeir?
Tvær mínútur. Við getum ekki hætt á meira.
Mér þykir það leitt. Þetta var eina leiðin.
Tanis?
Þú hafðir rétt fyrir þér. Hann hjálpar okkur gegn þingsæti.
Veit faðir þinn ekkert? - Ég er viss um það.
Þetta gengur ekki. - Það verður að ganga.
Sumir hinna koma með mér. Sabas, Xristo og Raze sá mennski.
Tíminn er á þrotum!
Faðir minn líflætur þig á morgun eftir umbreytingu mannanna.
Þú verður að fara við sólarupprás.
Hvað með þig?
Mestu skiptir að þú haldir lífi.
Besta tækifærið gefst meðan Viktor og dauðaliðarnir sofa.
Ég verð örugg hjá föður mínum þegar þú ferð.
Flýtið ykkur.
Ef þetta gengur eftir hitti ég þig eftir þrjá daga þegar sól er sest.
Það er rjóður við ána. Ég hitti þig þar.
En ef það gengur ekki? - Ég hitti þig í rjóðrinu.
Upp að veggnum!
Út með ykkur! - Skepnur.
Þú þarna! Til baka strax!
Vertu hugrakkur, maður.
Veistu hver þinn vandi er?
Þú skilur ekki eðlilega skipan náttúrunnar.
Allt er breytingum háð.
Vertu viðbúinn breytingunum.
Líttu á þetta sem kveðjugjöf.
Bíðið!
Skilurðu ekki að ég er að gefa þér gjöf?
Það er bölvun!
Hvað hafa þeir gert okkur? - Þú kemst brátt að því.
Þeir breyttu okkur í þína líka. - Já.
Af hverju?
Hann vill nota ykkur sér til verndar.
Ég dey fyrstur.
Það er ekki víst.
Stundin er runnin upp. Ég fer við sólarupprás.
Hver sá sem vill taka áhættuna má fylgja mér.
Utan þessara múra bíður nýtt líf, vinur.
Og þú getur orðið hluti af því. Einn af okkur.
Eða verið kyrr og þjónað þeim.
Verðirnir eru að koma.
Nýir rakkar. Sjáum hvernig þeir líta út.
Þú kemur of seint. Hann er farinn.
Eruð þið með mér?
Sabas, Xristo, frelsið hina! Þið hinir komið með mér!
Frelsið bíður ykkar. - Af stað!
Þessa leið!
Hérna niður!
Fljótir! Hlaupið!
Haldið áfram!
Eldur!
Raze!
Þú getur ekkert gert!
Ég kem aftur! Ég lofa því! - Nei!
Herra minn.
Herra, Lucian er að flýja.
Inn í skóginn! Áfram!
Herra minn.
Áfram með ykkur!
Þú þarna! Inn með þig!
Hafa þessir verið taldir? Hver einn og einasti?
Já, herra. - Tanis!
Komið þið!
Já, herra.
Hvar er lykillinn sem ég gaf þér fyrir þetta?
Ég læsti hann sjálfur inni í vopnabúrinu.
Hvernig stendur þá á því að það er opið?
Ég hef ekki hugmynd um það. - Það hef ég.
Drepið hann! - Nei!
Gerðu það ekki.
Gáðu í vopnabúrið.
Það hlýtur að finnast skýring. - Sýndu mér það.
Ég hef aldrei komið út fyrir múrana.
Njóttu þess á meðan þú getur, Xristo,
því brátt þurfum við að berjast til að komast aftur inn.
Við sluppum ekki allir og ég skil ekki bræður mína eftir þar.
Við niðurlægðum Viktor. Þeir fá að gjalda fyrir það.
En við vorum heppnir að sleppa lifandi.
En við erum fáir og óvopnaðir. - Sem stendur, já.
Geturðu fylgt okkur til aðalsmannsins sem kom með þig hingað?
Já. - Gott. Komið þið!
Hann hlýtur að vera hér.
Ég setti hann hérna sjálfur.
Hérna er hann.
Hann hlýtur að hafa smíðað annan lykil.
Ég efaðist aldrei um orð þín.
Mig langar ekki að fjarlægja hlekkina af hálsinum á ykkur
til að koma fyrir mínum eigin hlekkjum.
Ykkar er valið. Þið getið flúið og falist
eða verið kyrrir og barist.
Hver sá sem berst með mér fær frelsi.
Og óski hann þess
öðlast hann ódauðleika.
Saman erum við sterkir.
Það eru önnur setur hér fyrir vestan.
Farðu þangað og kannaðu hve margir vilja slást í hópinn.
Ég hitti þig hér eftir tvo daga.
Faðir.
Brá þér, barn. Fyrirgefðu. - Nei.
Mér brá ekki. - Mér varð ljóst...
að ég hef verið hugsunarlaus.
Ég var upptekinn af kvöl minni vegna svika Lucians...
og ég skeytti engu um tilfinningar þínar.
Mínar tilfinningar? - Þeir smjúga inn í líf okkar
og okkur gleymist uppruni þeirra.
Mér var sjálfum hlýtt til Lucians.
Hann hefði getað orðið hvað sem er. Kannski dauðaliði.
Já.
Kannski.
En hann var ekki eins og við, er það?
Hjálpaðirðu honum að strjúka?
Hjálpaði honum?
Auðvitað ekki.
Lýgurðu að mér?
Ég hef gert margt þvert ofan í vilja þinn...
en hann er Lycani.
Fyrirgefðu, vina mín.
En ég á engra kosta völ.
Faðir, gerðu það ekki!
Ég vildi trúa lygum þínum
þótt ég vissi betur. Ekki mín eigin dóttir.
Hvernig gastu gert það? - Faðir...
Ég elska hann.
Þú sveikst mig!
Til að vera með skepnu!
Þú varst mér kærari en nokkuð annað!
Hún fer ekki héðan út!
Nei. Þú fékkst skipun um að bíða.
Ef svona heldur áfram höfum við nógu marga menn í vikulok.
Eru nokkrar fréttir af Sonju? - Engar.
Hún ætti að vera komin.
Með fullri virðingu, ég sé ekkert vit í að bíða eftir henni.
Hún er ekki ein af okkur.
Ertu búinn að gleyma að hún frelsaði okkur?
En hún er blóðsuga.
Hafi hún svikið þig gæti hún vísað þeim hingað.
Dauðaliðar eru örugglega að leita okkar.
Og þeir finna okkur að lokum. En ekki með hennar hjálp.
Ég treysti Sonju fyrir lífi mínu og það gerið þið meðan ég stjórna.
Ég sagði þér að segja ekki neitt.
Lucian lét greipar sópa á tveimur setrum í Brashov
og tæmdi vopnabúrin.
Þrælarnir gengu í lið með honum.
Frelsi er sjúkdómur rétt eins og smitsótt Williams.
Þú þarft að ná gæludýrinu þínu.
Takk, Coloman. Það hafði mér ekki hugkvæmst.
Ég þarf ekki að lyfta fingri.
Lucian mun koma af fúsum og frjálsum vilja.
Ég hef nokkuð sem hann ásælist.
Lafði mín.
Luka. Hvar er hún?
Sonja var handtekin.
Hann veit um ykkur.
Hann drepur hana.
Mér fannst rétt að þú vissir það.
Ekkert ennþá, herra.
Það er gildra. Þú veist það. - Ég læt hana ekki deyja eina.
Þeir fylgdu þér hingað. Við missum þá ef þú ferð.
Ég skal segja þér leyndarmál. Þeir töldu sig fylgja mér.
En í raun var það frelsið. sem þeir fylgdu.
Sú tilhugsun fékk þá til að koma.
Þú getur haldið þeim saman þangað til ég kem aftur.
Og farið fyrir þeim ef ég kem ekki.
Er allt í lagi með þig? - Já.
En þú varst frjáls. - Ekki án þín.
Við verðum að fara núna.
Herra...
dóttir þín er flúin.
Auðvitað flúði hún.
Þessa leið!
Þarna. - Já, herra.
Núna!
Hvernig dirfistu að lyfta hendi gegn mér?
Ég vil ekki gera þetta. - Ég er faðir þinn!
Þykistu geta sigrað mig? - Ég vil ekki sigra þig.
Þótt þú myrðir mig bjargarðu ekki þínum heittelskaða Lucian.
Kallaðu á menn þína vegna barnabarns þíns.
Það er kraftaverk, faðir.
Samruni kynþáttanna.
Ég bölva þeim degi er móðir þín gaf líf sitt til að ala þig.
Þetta sem þú berð undir belti...
er vanskapnaður!
Þessu er lokið. Farið með hann.
Skilurðu hvað þú hefur gert?
Þetta snerist ekki um þig heldur hann.
Ég gat afhent þinginu Lucian
og það hefði aldrei fengið vitneskju um hrösun þína.
En ekki eftir þetta.
Nei!
Hefði ég ekki farið hefði þetta ekki gerst.
Þá værirðu ekki sá sem þú ert.
Þú hafðir rétt fyrir þér.
Enginn ætti að lifa þannig.
Aðrir fengu frelsi vegna þín.
Allt er endanlega breytt vegna gjörða þinna.
En ég hef brugðist þér. - Nei.
Lucian, ástin mín...
þú hefur ekki brugðist mér.
Mitt eigið val leiddi mig hingað.
Ekki þú.
Þú sagðist vera reiðubúinn að taka áhættu fyrir mig.
Eins og ég vildi taka áhættu fyrir þig. Fyrir okkur.
Opnið dyrnar!
Nei.
Stattu upp! - Nei.
Ég drep þig!
Ég drep ykkur alla!
Sú ákærða hefur framið landráð gegn okkar flokki.
Hún hefur átt samneyti við skepnur.
Hún hjálpaði þeim að flýja.
Ég hef margoft bjargað þessum flokki.
Þú hefur drepið þitt eigið kyn.
Og þú hefur blandað blóði óskyldra kynstofna
og afleiðingin er það sem nú vex í þér.
Fyrri vegsemd þín afsakar ekki þann glæp.
Og ekki heldur sæti þitt á þessu þingi.
Refsingin fyrir þessa glæpi er dauði.
Hvernig kjósið þið?
Já.
Hún er dóttir þín.
Já.
Farið með hana.
Nei, þið getið ekki gert þetta!
Lafði mín, komdu með okkur. Komdu hljóðlega.
Viktor! Nei!
Nei, Sonja. Horfðu á mig.
Líttu ekki af mér. Horfðu á mig!
Ég elska þig.
Og ég elska þig.
Andlit þitt verður ekki hér þegar þessu lýkur, er það?
Vertu sæll, ástin mín.
Nei.
Sækið hnífana mína. - Já, herra.
Herra minn.
Farðu og frelsaðu hina. Farðu!
Fylgið mér.
Viljið þið hefnd? - Já!
Það bíður þarna úti. Af stað.
Við höfum alvarlegri áhyggjuefni en þínar hjartfólgnu bókrollur.
Farðu strax til öldunganna!
Drepið hundana!
Viktor.
Þú svívirtir dóttur mína.
Ég elskaði hana! - Þú myrtir hana!
Ég átti að kremja þig undir hælnum daginn sem þú fæddist!
Já, þú áttir að gera það.
En þú gerðir það ekki.
Lucian!
Því er lokið.
Nei.
Það er rétt að byrja.
En ég skal segja þér nokkuð um þinn hjartfólgna, myrka föður.
Það var hann sem myrti fjölskylduna þína.
Ekki Lycanarnir.
En þegar hann kom að þér
fékk hann ekki af sér að blóðmjólka þig.
Þú minntir hann svo mikið á hans ástkæru Sonju.
Dótturina sem hann dæmdi til dauða.
Lygar.
Þýðandi: Kolbrún Sveinsdóttir